WAŻNE: W procesie przenoszenia forum na nowy silnik utracone zostały hasła logowania. Napiszcie w tej sprawie na discordzie do audrey#3270 lub Rezz#2137, na konto Dreamy Seattle na Edenie lub zalogujcie się na konto UP (hasło:universal) i z niego wyślijcie wiadomość prywatną na forumowe konto Dreamy Seattle. Ustawimy nowe tymczasowe hasła, które zmienicie we własnym zakresie.

EVENT Świąteczny klimat niestety nieco nas ominął przez remont forum. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by jeszcze wziąć udział w evencie i zgarnąć świąteczną odznakę! Szykujcie się też na dwie najlepsze imprezy sylwestrowe w mieście!

KALENDARIUM Chcecie wiedzieć, co dzieje się w Seattle? Potrzebujecie dla swoich postaci tematu do rozmowy albo ciekawego wydarzenia, na którym moglibyście oprzeć rozgrywkę? To właśnie tutaj znajdziecie wszystkie newsy ze Szmaragdowego Miasta.

UPDATE Postacie chcące uzupełnić swoją KP o nowe treści w biografii mogą skorzystać teraz z kodu update w zamówieniach.

ODPOWIEDZ
Awatar użytkownika
0
0

dreamy seattle

dreamy seattle

-

Post

<div class="lok0"><div class="lok1"><div class="lok2"><img src="https://www.expertinstitute.com/wp-cont ... /div></div>

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

#2

Każdy lekarz zaczynał pewnie od pracy na SORze, nieprawdaż? Tam to zawsze wysyłają stażystów. Jednak ta cała epidemia spowodowała, że czasem brakowało lekarzy na ostrym dyżurze, a Swan jako że nie miała dzieci, to zawsze była w pogotowiu. Właściwie to wychodziła już z pracy, gdy dowiedziała się że wydarzył się wypadek pod Seattle i prawie wszystkich poszkodowanych w różnym stanie zwożą właśnie do Swedish hospital. Od razu podjęła się dyżuru na SORze, a gdy tylko przybiegła przebrana, właśnie przywożono pierwszych poszkodowanych.
- Megan, jesteś ze mną, idziemy do dwójki. - zwróciła się do stażystki i podbiegła do gabinetu, gdzie przywieziono właśnie ciężarną kobietę z rozbitą głową i raną zarówno na głowie jak i na klatce piersiowej.
- Jak wyglądają parametry życiowe pacjentki? - zapytała szatynki, samej sprawdzając zdolność źrenic, niestety nie zapowiadało się to obiecująco, co było widać w spojrzeniu lekarki.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

| po wszystkim + outfit

Ostatnie dni dla Megan były istnym koszmarem. Sypiała po kilka godzin dziennie, facet z nią zerwał, zarabiała zdecydowanie mniej niż potrzebowała i dzisiejszy dyżur autentycznie był jej nie na rękę. Siedziała wiec początkowo z Teddy, a potem została wysłana na SOR, gdzie zdecydowanie brakowało rąk do roboty. Tak więc kiedy znalazła się już na miejscu, odetchnęła ciężko. Było zdecydowanie widać, że nie była w szczytowej formie.
– Jasne, już idę – powiedziała, dopijając czwartą kawę z rzędu i wrzucając pusty, papierowy kubeczek do kosza, który gdzieś tam miała po drodze. Poszła od razu do sali, gdzie zauważyła ciężarną pacjentkę, która nie wyglądała zbyt dobrze. Była niby przytomna, ale jej reakcja na bodźce była słaba, co widziała na pierwszy rzut oka, nawet będąc stażystką, bez większego doświadczenia.
– Oddech w normie, ale tętno jest za niskie, poniżej pięćdziesięciu uderzeń na minutę – powiedziała, z troską przyglądając się pacjentce i sczytując dalej parametry. – Krwawienie w dwóch miejscach, wzmożona potliwość, dodatkowo pacjentka jest blada, przytomna, ale jej reakcja na bodźce jest znikoma – oceniła, starając się naprawdę jak najlepiej wykonać swoją pracę.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Niestety praca w szpitalu była ciężka i wymagała gotowości 24/7. Nikt nie wiedział, że wydarzy się wypadek, a dokładniej karambol pod Seattle i zwiozą wszystkich właśnie do nich. Z drugiej strony nigdy nie wiesz kiedy wydarzy się coś złego, a teraz tak wiele katastrof było na świecie. Swan musiała się skupić, matki być może nie dało się już uratować, ale mogły jeszcze uratować dziecko.
- Megan, sprawdź proszę parametry dziecka. - powiedziała słabym głosem, a następnie robiła wszystko, by zatamować krwawienie.
- Musimy zrobić jej rezonans magnetyczny, eeg, wysłać na operacyjną. Obawiam się jednak, że wkrótce u pacjentki dojdzie do śmierci mózgu, więc musimy działać szybko! - krzyknęła wręcz na pielęgniarkę, która pobiegła powiadomić odpowiedni zespół i wpisać je na listę badań na cito. Blondynka spojrzała przerażona na stażystkę. Dziecko było zbyt małe, by oddychać i żyć samodzielnie, nawet w inkubatorze, więc musieliby podtrzymywać przy życiu ciało matki, byleby uratować dziecko. Ale nie mogły zadecydować o tym same, pacjentka musiała mieć jakąś rodzinę.
- Megan, musimy znaleźć jakiś kontakt do jej bliskich i to szybko. - sama nie miała mediów społecznościowych, za stara na to była, a pacjentka nie miała żadnych dokumentów, ani telefonu. Więc jak mogli potwierdzić jej tożsamość i znaleźć ojca dziecka?

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Niby życie Natalie było szczęśliwe, miała kochającego faceta z którym całkiem niedawno przeżyła swój pierwszy raz - i nadal w związku z tym chodziła cała w skowronkach (z resztą kiedy ona tak się nie zachowuje?)- miała pracę, mieszkanie, przyjaciół ale... No właśnie ale. Jedno wielkie ale! Ona jest tym ale, bo wiecznie przez bycie ciamajdą w coś się pakuje. Ileż to razy lądowała już na oddziale ratunkowym to nawet nie zliczy. Najczęściej były to prozaiczne i w ogóle nie zagrażające życiu sprawy, takie jak skręcenie kostki czy rana wymagająca szycia, ale dziś było zupełnie inaczej.
Robiła sesję zdjęciową w industrialnym magazynie i by mieć dobre ujęcie postanowiła wdrapać się na rusztowanie, jakieś trzy metry na ziemią i... W trakcie wchodzenia omsknęła jej się noga i wylądowała na kamiennej posadzce, uderzając jeszcze na dodatek biodrem w metalową rurę. Oczywiście pierwsze co to ratowała swój aparat a nie siebie i kiedy tylko rąbnęła jak worek kartofli to zaczęła się śmiać. Uderzyła się dość mocno w głowę. Na całe szczęście ludzie w jej toczeniu byli dość ogarnięci i nikt nie pozwolił jej się ruszyć, mimo iż ta chciała wstać i wrócić do pracy. Wezwano karetkę pogotowia i zabrali dziewczynę na SOR. Kiedy dotarli to ratownicy medyczni zanosili się śmiechem i wesoło dyskutowali z Natalie - widać ich też kupiła z łatwością tym swoim pogodnym charakterem, nawet w tak kryzysowej sytuacji jak ta. Na szyi założony miała kołnierz zabezpieczający kręgosłup, tak dla bezpieczeństwa. Wynieśli ją z karetki, gdzie czekała już na nich lekarka ze świtą.
- Natalie Callahan, 23 lata - upadek z wysokości około trzech metrów. Pacjentka jest przekonana, że nic jej nie jest i próbowała nas przekonać, że wcale nie potrzebuje wizyty w szpitalu, ale nie z nami te numery. Wszystkie parametry życiowe stabilne. W pani ręce doktor Swan.
Ekstremalnie przystojny młody ratownik, niczym wyjęty z jakiegoś magazynu dla pań posłał lekarce zabójczy uśmiech. Czy on ją podrywał? Wszystko możliwe, w końcu atrakcyjna z niej babka. Nie umknęło to uwadze Natalie.
- Ale mi naprawdę nic nie jest, możemy już zdjąć ten kołnierz?- zapytała sama zainteresowana. To ustrojstwo było cholernie niewygodne i nie mogła swobodnie obracać głową. Co z tego, że lekko się poobijała, na tym się świat nie kończy. Ech... Fabio pewnie będzie pytał skąd ma nowe siniaki, których to autorem nie jest on.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

#8

Każdy lekarz ma zarówno dyżury na swoim oddziale, jak i te na SORze. Akurat blondynce dzisiaj trafił się SOR i miała pewne obawy przed przyjściem do pracy, zwłaszcza po ostatnim przypadku podczas którego straciła pacjentkę. Nie chciała jednak o tym myśleć, postanowiła zostawić to za sobą i skupić się na dniu dzisiejszym. Już wcześniej dostała wiadomość na pager, że będzie miała pacjentkę z możliwym urazem kręgosłupa, więc szybko dotarła zaraz przed zespołem ratowniczym. I jak to zwykle bywa w takim wypadku, była tak zaangażowana pracą, że nawet nie zauważyła tego iż podoba się temu ratownikowi, który tak często się do niej uśmiecha, raz nawet postawił jej kawę, gdy zapomniała portfela. Swan uważała to za bardzo koleżeńskie, więc nawet nie myślała o nim w kategoriach innych niż kolega z pracy. Jeden romans w pracy miała i nie skończył się on dla niej najlepiej, więc już nie chciała tego powtarzać.
- Jeszcze nie, pani spadła z wysokości, zatem musimy wykluczyć urazy kręgosłupa i wstrząs mózgu, dlatego wykonamy pani parę badań, dobrze? Na początku chcę zapytać czy coś panią boli? - wywiad z pacjentem był bardzo ważny, często przecież jest tak, że w szoku po danym wypadku nie czujemy nic, a wszystko do nas wraca po kilku godzinach, a nawet na drugi dzień! Dlatego zawsze warto sprawdzić wszystko wcześniej. Blondynka poświeciła kobiecie w oczy, sprawdzając źrenice, a także kazała jej patrzeć za jej palcem, następnie podeszła do stóp pacjentki i przejechała po spodzie prawej stopy długopisem.
- Czy czuje to pani? - zapytała, a potem ponowiła czynność ze stopą drugą, chcąc się upewnić że nie doszło do przerwania rdzenia kręgowego i paraliżu.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Romans Natalie również rozpoczął się w pracy! Poważnie... nigdy by nie przypuszczała, że zdjęcia do kalendarza z przystojnymi strażakami zakończą się tym, że teraz była najszczęśliwszą kobietą na świecie. Dobra... Po drodze był jeszcze ten cholerny wpadek samochodowy, z którego została uratowana przez Fabio i jego ekipę, a później spędziła prawie dwa tygodnie w szpitalu, ale to szczegół, bo przecież nie liczył się środek do celu tylko jego efekt. Natalie zawsze podchodzi do wszystkiego z dzikim entuzjazmem, cieszy się drobiazgami i we wszystkim stara się doszukać pozytywów, nawet teraz próbowała je dostrzec.
- Natalie- poprawiła uprzejmie lekarkę i posłała jej promienny uśmiech. Trochę jej się kręciło w głowie ale źrenice dobrze reagowały na światło, jak to mówią w żargonie lekarskim: równe i reagujące. Nie żeby miała coś do tych wszystkich procedur, ale uważała, że totalnie nic jej nie jest i może spokojnie wrócić na sesję, bo jak to będzie wyglądać w oczach klienta? Płacą jej za wykonaną robotę a nie za czas jaki na nią poświęci. Bycie artystą to nie jest łatwa sprawa, a najczęściej jest się docenianym dopiero po śmierci. Blondynka zdecydowanie nie chciała jeszcze umierać, nie teraz kiedy posmakowała co to seks i ile z tego płynie przyjemności.
- Czy to naprawdę konieczne? Jestem w jednym kawałku, bywało gorzej. Nic mnie nie boli, trochę kręci mi się w głowie, to wszystko.- w sumie to nie chodziło jej o to, że te badania są zbędne, ale trochę się bała rachunku jaki tym razem dostanie do opłacenia. Niestety prywatna służba zdrowia w USA ma swoje plusy i minusy. Największym są jej koszty o czym mogły się przekonać z matką, kiedy ta umierała na raka.
- Tak!- pisnęła i zaczęła się śmiać jakby była przynajmniej niespełna rozumu, to samo było z drugą stopą, nawet zacisnęła palce u stóp. Jej śmiech był zaraźliwy, taki wesoły i szczery, że jedna z pielęgniarek, która stała gdzieś niedaleko by wykonać jakieś polecenia Pani Doktor również się uśmiechnęła.
- To łaskocze. Lubisz się znęcać nad pacjentami? Zrób to jeszcze raz, śmieszne uczucie. - znów się zaśmiała. Patrzyła na Allison rozbawiona. Dokładnie w taki sposób jakby całe jej życie było wielką nie kończącą się imprezą. Entuzjazm Natalie był przeogromny, kto wie czy ona czasem nie była na jakichś dopalaczach, narkotykach czy innym gównie. Ludzie, którzy jej nie znali zazwyczaj mieli takie odczucia.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Chyba najczęściej w takich miejscach spotykamy osobę, z którą może nas połączyć coś więcej, bo jednak w pracy spędzamy duży czas swojego życia, budujemy tam też relacje ze współpracownikami, a jeśli pracują tam osoby obu płci to jak odwiecznie wiadomo przyjaźń między kobietą a mężczyzną zwykle nie istnieje, więc tworzą się tam romanse. Wracając jednak do obecnego przypadku, kobieta odwzajemniła uśmiech blondynce, nie wydawała się w szoku, ale może właśnie tak przeżywała szok?
- Natalie, sam fakt, że kręci ci się w głowie może być dla mnie symptomem do pozostawienia cię na obserwacji. Czy masz również nudności? - próbowała wytłumaczyć kobiecie to, że powinna poddać się badaniom, a nie się nim opierać dla własnego dobra. Lekarka poprosiła również pielęgniarkę by ta dla pewności miała również nerkę na wypadek gdyby jednak kobietę zaczęły nękać nudności. Jak już wcześniej wspomniałam, szok, jego efekty mogły się pokazać nawet dopiero dzień po upadku z wysokości.
- Przynajmniej wiem, że nie doszło do uszkodzenia rdzenia kręgowego, ale jeszcze będziemy musieli wykonać tomografię. - sama również uśmiechnęła się do wesołej blondynki, bo jednak jej poczucie humoru było zaraźliwe, ale oprócz tomografii wpisała również toksykologię, bo nie była do końca pewna, czy pani Callahan nie jest pod wpływem jakichś środków, które mogłyby zatuszować szok i ból po upadku.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

To się Natalie zdziwi kiedy dostanie rachunek ze szpitala, ze szczegółowym opisem za co została obciążona. Toksykologia... Kto by pomyślał! Przecież Nat to chodząca radość, słońce w pochmurny dzień, ona wiecznie jest roześmiana, nawet w najbardziej krytycznych sytuacjach życiowych. Kiedy zmarła jej matka... Też się śmiała. Głupio to brzmi ale śmiała się i płakała jednocześnie, bo ostatnie słowa rodzicielki rozwaliły ją na łopatki.
- Nie, wszystko jest w porządku. Nie jest mi niedobrze, nie jestem też w ciąży, jestem zdrowa fizycznie i psychicznie, chociaż z tym drugim to nie do końca jestem pewna.- zaśmiała się radośnie. Dowieźli ją na miejsce gdzie została podłączona to tych wszystkich pikających urządzeń. Monitor tętna, oddechu, zmierzono jej temperaturę - wszystko wydawało się być w porządku.
- Dobrze już dobrze, zróbmy te badania i miejmy to z głowy. I to nie tak, że nie szanuję Twojej pracy bo doceniam to, że codziennie opiekujesz się ludźmi, którzy tego potrzebują, ale uważam, że są w tym szpitalu bardziej potrzebujący Twoej uwagi niż ja.
Blondynka sięgnęła ręką do swojej twarzy bo czuła, że włosy opadły jej na czoło, czego totalnie nie znosiła. Zgarnęła je niedbałym gestem i już była grzeczna. Nie widziała sensu by się kłócić i odmawiać badań, przecież nikt nie chciał jej krzywdy, wręcz przeciwnie. Cholera właśnie sobie przypomniała, że za godzinę miała się spotkać z Fabio na obiad! Aż jej ciśnienie skoczyło co było widoczne na monitorze.
- Matko boska!- złapała Allison za nadgarstek i lekko go ścisnęła. - Przecież ja mam za godzinę randkę! Możecie zadzwonić do mojego chłopaka i powiedzieć mu co się stało i gdzie jestem? On się zawsze tak bardzo o mnie martwi, jest taki kochany... Przecież z miejsca osiwieje jak się nie pojawię.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Zwykle ludzie nie są aż tak radośni jak blondynka, stąd przeczucie lekarki że młoda dama może być pod wpływem jakichś środków odurzających, nie wykluczywszy szoku. Gdyby Swan znała Natalie na co dzień to by nie dodała tych badań, jednak trzeba dmuchać na zimne.
- Widzę że żarty się ciebie trzymają, więc pewnie bólu nie ma wcale. - skomentowała i sama czuła się już rozbawiona przez blondynkę, której dobry nastrój był widocznie zaraźliwy. Czyżby epidemia śmiechu groziła oddziałowi szpitala w Seattle? Byłoby zabawnie, nie powiem.
- Jeżeli wszystkie badania wyjdą prawidłowo to zajmę się bardziej potrzebującymi pacjentami. - uspokoiła jeszcze dziewczynę, lecz chyba na krótko zważywszy na nagły skok ciśnienia u pacjentki. Czyżby nowy objaw? Okazało się to jednak tylko martwieniem się o randkę, uff.
- Oczywiście, mogę prosić o numer telefonu do pani partnera? - zapytała bo co innego mogła zrobić? Widać było, że sprawa była niezwykle ważna dla tej młodej dziewczyny, ale wiadomo młodość, zakochanie, pierwsze miłości, Swan rozumiała to doskonale, sama miała swoje 20 lat.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

- Chyba lepszy wesoły pacjent od sztywnego, co?- posłała kobiecie dziwne spojrzenie. Wiadomo, że miała pewną dwuznaczność na myśli. Sztywny zarówno pod względem humoru jak i pod względem życia - przecież umarlaków nazywa się sztywniakami, prawda? Była taka dumna ze swojego żartu, że gdyby nie ból brzucha od śmiechu to pewnie by parsknęła. I to nie to, że brzuch bolał ją od jakiegoś urazu, nie. Za dużo się naśmiała w karetce i teraz ledwie dawała radę oddychać. Uspokoił się trochę kiedy Allison poszła jej na rękę i powiadomi Fabio o tym co się stało. Znając jego opiekuńczość to w przeciągu piętnastu minut znajdzie się przy jej łóżku i zagłaszcze ją na śmierć, wtedy Pani doktor nie będzie do śmiechu. Sama blondynka w ogóle by się nie obraziła gdyby właśnie to się stało, za każdym razem kiedy widziała Fabio miała motylki w brzuchu, czuła się wtedy jak pijana.
Podała kobiecie numer i podziękowała i już spokojnie czekała aż zabiorą ją na badania. Pielęgniarka w miedzy czasie pobrała jej krew a wkrótce po tym zabrano ją na RTG czy aby sobie niczego nie połamała i TK, czy nie ma żadnych urazów wewnętrznych. Adrenalina zaczęła z niej opadać i faktycznie zaczęła odczuwać ból, na całe szczęście jej brawura zakończyła się tylko potłuczeniami, ale czy to ją czegoś nauczy?
Zdecydowanie nie, nadal będzie beztroską, lekkomyślną i spontaniczną Natalie.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Swan szybko wyłapała dwuznaczność żartu blondynki.
- Owszem, ale twój upadek mógł skończyć się zostaniem sztywniakiem. - odparła trochę bardziej serio, niż się spodziewała. Ludzie naprawdę powinni trochę częściej się zastanawiać i bardziej na siebie uważać, ile wypadków kończy się śmiercią albo trwałym kalectwem? Trochę dużo, stanowczo za dużo. Lekarka wolałaby zatem, żeby dziewczyna trochę przemyślała swoje dzisiejsze zachowanie i żeby to ją czegoś nauczyło.
- W takim razie zobaczymy się po badaniach. - zwróciła się jeszcze do wesołej dziewczyny i wyszła z sali, by osobiście powiadomić jej partnera o tym, że jego dziewczyna miała wypadek, ale nic jej nie jest, jest przytomna, świadoma, jednak będzie miała wykonywanych parę badań by sprawdzić czy na pewno nie ma żadnych obrażeń. Badania okazały, że nie ma, tak samo nie jest pod wpływem żadnych środków odurzających, tudzież alkoholu. Czyli to była po prostu beztroska, wesoła dziewczyna, a lekarka się pomyliła w stosunku do niej. Wróciła do sali już w zupełnie innym nastoju niż wcześniej, bez niepotrzebnych podejrzeń w stronę blondynki.
- Mam świetną wiadomość, otóż badania wykazały że to tylko zwykłe stłuczenia, lecz proszę uważać następnym razem, nie jesteś przecież małpką ani ptakiem, ani też kotem który spada na cztery łapy. Przepiszę ci jednak maść przeciwbólową oraz tabletki, bo takie stłuczenia długo bolą. Niedługo też otrzymasz wypis. - powiedziała wszystko już bardziej na luzie, siadając na brzegu łóżka kobiety i wiedząc, że zaraz jej partner pewnie tutaj pojawi się zaaferowany całą tą sytuacją.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

#6

Tak po prostu biegł z łazienki do swojego pokoju; wykąpała go, zachlapał pół łazienki, wcisnęła go w jego ulubioną piżamę (jezu, kiedy on tak urósł?) i wysłała do łóżka, by tam na nią poczekał. Wystrzelił jak proca, a zaledwie po czterech sekundach usłyszała jego krzyk. – Keylen… – westchnęła, jeez, nawet jeszcze nie zdarzyła ogarnąć łazienki, ba, ledwie co podniosła się ziemi. Źle postawił stopę, kiedy skręcał i bum, rozpacz, jakby co najmniej rozwalił sobie głowę. Wzięła go na ręce, zaniosła do łóżka, posmarowała kostkę maścią przeciwbólową, pewnie nawet pocałowała, bo nic innego nie uśmierza bólu lepiej niż usta mamy i po dobrych kilku minutach tulenia udało jej się go uśpić. Było grubo po północy, gdy obudził ją płacz jej trzylatka, a ona znała ten płacz doskonale, bo to ten, którego sama najbardziej nie znosiła – nie koloryzował, nie wymyślał, ani nie histeryzował – jego naprawdę to bolało. Podniosła koc, odkrywając jego zapuchniętą stopę i aż sama syknęła pod nosem, przeklinając się w duchu, bo przecież powinna od razu zabrać go na pogotowie.
Właśnie tutaj teraz byli, na SORze, w miejscu, gdzie ich skierowano, bo przecież nie dlatego, że inne tematy są pozajmowane, heh. Zawsze miała wrażenie, że to miejsce jest ciągle pełne ludzi, pełne jęczenia, pełne biegania i zbyt głośnych rozmów między lekarzami, pielęgniarkami, a nieznośnymi pacjentami. Tymczasem było wyjątkowo cicho, aż za cicho, więc raz czy dwa musiała się przypomnieć, bo halo, trochę ich ignorowano, a miała wrażenie, że stopa jej syna robi się coraz większa. Gdzie ten lekarz? Za kogo oni się tutaj uważają? Przeniosła dzieciaka ze swoich kolan, które już zaczynały cierpnąć na łóżko, a żeby zająć czymś jego myśli, puściła mu Samoloty na youtubie. Działało za każdym razem. Zapatrzył się w ekran, ona przejechała dłonią przez jego już zbyt długie włosy i już miała po raz kolejny podejść do recepcji, kiedy w końcu, boże, w końcu pojawił się przy niech biały fartuch. Biały? - Nie trzeba było się spieszyć, mogliśmy poczekać jeszcze kilkanaście godzin - zaczęła od razu, przerywając mu, nim jeeszcze faktycznie coś powiedział. I dopiero wtedy zadarła główkę w górę, a kiedy to zrobiła, totalnie pożałowała, że w ogóle się odezwala.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Był zmęczony. Środek nocy na oddziale ratunkowym i trwający od kilku dyżur. Ratował się już drugą kawą, którą łapał w pośpiechu pomiędzy pędem z miejsca w miejsce. Prawdopodobnie też zalał gdzieś po drodze fartuch, co i tak na mozaice ze wszelkich innych ludzkich wypadków nie było najgorszym, co go spotkało. Ściągnął go więc i cisnął w przechodzącą pielęgniarkę, zanim nie podszedł do usypiającego na krześle chłopca i jego matki. Nie poznał od razu brunetki, która nachylała się nad dzieckiem. Chwycił w przelocie też nową kartę i wpisał tam podstawowe informacje o przyjęciu. W tej samej chwili usłyszał głos, jak się okazało, całkiem dobrej znajomej. Kliknął długopisem i powoli przeniósł na nią swoje spojrzenie. Kaylee Butler. Nie był przesadnie dumny z tego, co wydarzyło się prawie cztery lata temu. Naprawdę doceniał tę przyjaźń sprzed lat i nie wiedział, kogo nienawidzi bardziej – niepozbieranego siebie czy rozsypującą się co jakiś czas Rebekę. W ciągu ułamka sekundy wróciły mu wszystkie wspomnienia tego feralnego wieczoru. Całą czwórką wypili sporo, może nawet za dużo. Jego żona musiała jednak wziąć coś przed wyjściem z domu, bo po kilku kieliszkach wina była już osowiała i niemal nieobecna. W ramach wytłumaczenia dla gospodarzy – dopadła ją migrena, więc grzecznie przeprosiła i wróciła taksówką do domu. Hirsch był na nią tak zły, że tym razem postanowił zostać. Zwłaszcza że do końca przygotowanej przez Kaylee kolacji nie dotrwał także jej mąż, tłumacząc się pilnym telefonem z pracy. Myśli Hirscha docierają szybko w głąb tego wspomnienia, jak przechodzi za nią do drugiego pokoju, układa dłonie na ramionach, chce powiedzieć jej kilka słów pocieszenia i…
Jacob odchrząkuje nerwowo.
Nie wiedziałem… Nie widziałem, że macie syna – rzuca niezbyt rezolutnie, kompletnie ignorując przy tym jej oskarżenie skierowane ku obsłudze medycznej placówki.
Zabierzesz go? – pyta i ruchem ręki wskazuje na jedno z wolnych łóżek, odsuwa wcześniej zasłony oddzielające przestrzeń, chcąc widzieć więcej z tego, co dzieje się na oddziale. Kiedy zaspany chłopiec ląduje na leżance, a koc, którym był owinięty, zabiera jego matka, Jacob przygląda się kostce dzieciaka, starając się ignorować obecność jego matki. Niezbyt rokujące rozwiązanie, ale jest nieco spanikowany i próbuje wyrzucić ze swoich myśli wspomnienia, które właśnie nawiedzają go jak tsunami.
Skakałeś, co? Mam nadzieję, że nie po łóżku… – próbuje mówić do zestresowanego malca, ale miłym tonem nie jest w stanie przykryć tego, że ma zerowe podejście do dzieci.
Kiedy to się stało, ta opuchlizna utrzymuje się już dłużej niż kilka godzin? – zadaje pytanie Kaylee i dopiero teraz zbiera się na odwagę, żeby zmierzyć się z nią wzrokiem – Zrobimy mu prześwietlenie. Będę potrzebował daty urodzenia i numeru ubezpieczenia chłopca.

autor

Awatar użytkownika
0
0

-

Post

Nie spodziewała się. Nie była na to spotkanie gotowa. Była tak ogromną panikarą, że gdyby wiedziała, że istnieje jakiekolwiek choćby najmniejsze prawdopodobieństwo spotkania Jacoba – poczekałaby do rana, albo wywiozła dzieciaka do sąsiedniego szpitala. Przysięgam. Takie sytuacje przyprawiały ją o palpitacje serca i niemiły ucisk w żołądku, a i była pewna, że kolejny siwy włos właśnie kiełkował pod skórą głowy by niedługo się przez nią przebić. Jezu, co on tutaj robił? Jej myśli nie od razu pobiegły wstecz o te cztery lata, ale… czy jego żona tutaj była? Okej, ich kontakt uległ oszałamiającemu pogorszeniu po tym co się stało, drogi całej czwórki zaczęły się rozchodzić i chyba w każdym z tych czterech żyć działo się wtedy zupełnie nie tak jak powinno. Rebecca to było jednak coś innego i mimo tego wszystkiego, szczególnie po upływie dość długiego czasu bez żadnego kontaktu, chciała się dowiedzieć, czy wszystko u nich w porządku. Nie odpisała. Nigdy. Wiedziała? Powiedział jej? Bo kiedy w końcu zbyła się na odwagę i spróbowała skontaktować się z nim, raz, jeden jedyny raz… miała wrażenie, że również wysłała wiadomość w eter. Ani śladu po Becce, ani jednego odzewu od Hirscha. A teraz stał przed nią i jak gdyby nigdy nic pochylał się nad jej synem, który… well, nie miał zbyt częstej styczności z lekarzami, więc przerażenie w jego oczach łamało jej serducho. Wdech i wydech, Kaylee. Wdech i wydech.
Kiwnęła głową przytakująco i dopiero po kilku sekundach się zorientowała, że powinna się odezwać, że nie patrzy na nią, więc nie widzi jej nieznacznych gestów, czy przytaknięć.
- Mamy – odchrząknęła w końcu i już miała na końcu języka by się poprawić, bo przecież nie mieli, to ona miała. Keylen był jej i tyle. Mimo, że to, że Kail ich zostawił było już czymś absolutnie normalnym, nie widziała w tym momencie sensu by o tym wspominać. Może nawet wiedział? Plotki, nie-plotki, może jacyś wspólni znajomi, hu nołs. Obserwowała uważnie jak obchodził się z jej dzieckiem, jak starał się go rozluźnić słowami, jak jego dłonie poruszają jego stopą. Dłonie, które kiedyś… boże. Oblała się rumieńcem i miała nadzieję, że można będzie to zwalić na zmęczenie. Nie miała już przecież nastu lat, a Keylen był teraz najważniejszy.
- Około dziewiątej wieczorem. Myślałam, że przejdzie, ale… nie przechodzi, a on zazwyczaj jest bardzo wytrzymały jeśli chodzi o ból – wytrzymała jego wzrok, pewnie uparła się tak mocno, że nawet nie mrugnęła. – 17 maja 2017, mam gdzieś… – sięgnęła do portfela w kurtce by wyciągnąć z niego kartę ubezpieczeniową i wyciągnęła przed siebie dłoń. No, niech bierze. – Nie wiedziałam, że wróciłeś do Seattle – bąknęła, kiedy zabierał plastik od niej. A może wróciliście? Nagle w jej głowie pojawiło się tyle pytań, a głos grzązł gdzieś w gardle, nie wiedzieć czemu.

autor

ODPOWIEDZ

Wróć do „Swedish Hospital”